De kunst van écht contact maken

De kunst van écht contact maken

Nette Falkenburg is als geestelijk verzorger werkzaam binnen het Erasmus MC-Sophia Kinderziekenhuis. Ook maakt zij deel uit van het Kinder Comfort Team aldaar. Nette vertelt over wat haar drijft binnen de kinderpalliatieve zorg.

 

Als er echte keuzes gemaakt moeten worden. Als het erop of eronder is, juist dan is het extra belangrijk om aandacht te vragen voor het perspectief van kind en ouders. Wat beweegt hen? Wat leeft er bij hen en wat vinden zij van waarde? Binnen de kinderpalliatieve zorg is daar al wel aandacht voor. In de praktijk merk ik echter dat het toch nog vaak vergeten wordt. Men is vooral medisch gericht. Er wordt gekeken naar het kind en de kinderpalliatieve zorg. De praktische kant. Voor mij als geestelijk verzorger is het dan een uitdaging om bewustwording te creëren dat er meerdere perspectieven zijn. Er speelt nog zoveel meer dan alleen het medische stuk voor een kind en zijn / haar ouders.

 

Mijn drijfveer: intermenselijk contact

Ik vind het heel belangrijk als in de gezondheidszorg de persoonlijke kant naar voren kan komen en daar aandacht voor is. In een gesprek stil kunnen zijn zodat het intermenselijke contact ook een kans van slagen heeft, is moeilijk. Het zou helpen als zorgprofessionals de tijd nemen om als persoon stil te staan bij een gesprek dat ze voeren. Dat de arts de professie verbindt met de persoon die hij / zij is. Het intermenselijke aspect zou in mijn optiek nog meer dan vaak het geval is, onderdeel kunnen zijn van zorggesprekken e/o medische gesprekken. Het is mijn drijfveer om dat te bewerkstelligen: intermenselijk contact. Daar ben ik steeds naar op zoek, in alles.

 

Het perspectief van ouders

De omslag naar het perspectief van ouders betekent ook iets voor de zorgverlener zelf. Het is kwetsbaar en ook spannend. En wat doet dat met jou als professional? Ook dat vraagt om veel meer aandacht en gesprek binnen de zorg. Ouders van een kind dat palliatieve zorg krijgt, hebben het nodig zich gezien en gehoord te voelen. Ze willen dat hun kind gezien wordt. Taal en communicatie is hierbij enorm belangrijk. Hoe kun je als professional op een goede manier nabij zijn en dit kind en ouders ook laten voelen?

 

Een indrukwekkend voorbeeld

Ik herinner me een keer dat een arts dat heel goed heeft gedaan. Het ging om een moeder afkomstig uit de Antillen. Haar kind had een zware hartafwijking en de kans op overlijden was groot. In het begin van het traject verliep de communicatie soms niet goed. Zo werd er vanuit het medisch team gesproken over behandelingsbeperkingen. Moeder wilde echter alles uit de kast trekken voor haar kind. Toen kwam er een moment dat de artsen zeiden dat ze niets meer konden doen. Wat de behandelend arts toen heel goed gedaan heeft, is dat zij durfde te laten zien dat dit alles haar persoonlijk ook erg raakte. Uit bereidheid om mee te denken met de moeder heeft deze arts toen besproken dat ze nog andere ziekenhuizen kon zoeken die misschien wel nog iets konden betekenen. Door dit gebaar heeft ze aan die moeder laten zien: ik geef ook om jouw kind en jij en jouw kind zijn belangrijk voor mij. Uiteindelijk is er niet naar andere ziekenhuizen gezocht en is het kind overleden.

De moeder heeft nog steeds contact met de arts in kwestie. In alle hectiek hebben ze een sterke band gekregen. Ze hebben samen gestreden en dat creëert échte verbondenheid.

 

Vanuit mijn rol heb ik de moeder mogen begeleiden. Ik ben haar gesprekspartner geweest. Het was zowel voor de artsen als voor haar een zoektocht. Waar doen we goed aan? Het was een bijzondere vrouw die in staat was over alle tegenstrijdige emoties na te denken en te reflecteren. Dat bracht haar rust en daardoor kreeg ze helderheid in haar denken en kon ze besluiten nemen.

 

Voor mij geeft dit voorbeeld aan waar het om gaat. Dat je als ouder voelt dat de arts en het zorgteam echt het beste willen voor jou en je kind. Dat ze er voor je zijn. Als je dat kunt overbrengen als professional, dat is het iets heel indrukwekkends!